‘Bofkont’ Anne-Mieke van den Berg behoort tot de groep van ‘stabiele patiënten’

June 21, 2022

Fotobijschrift: “Van schilderen word ik enorm blij. Ik hoop dan dat mijn werk mensen bereikt die daar ook in blijdschap van kunnen genieten.”

“Ik ben niet ziek, ik heb kanker”

Ruim vijftien jaar geleden kreeg Anne-Mieke van den Berg voor het eerst de diagnose longkanker. Een van haar longen werd verwijderd en na chemotherapie en bestraling kon Anne-Mieke de draad van haar leven weer oppakken. Tot in 2017 het noodlot opnieuw toesloeg. “Het leven loopt zoals het loopt, lang niet alles hebben we voor het uitkiezen. Maar ik ben er nog!”

“Op 16 oktober 2006 ging ik met overgangsklachten langs bij de huisarts. Eigenlijk wilde ik alleen maar pillen ophalen, want ik was druk: als fulltime docent en daarnaast als zij-instromer bezig aan de laatste fase van mijn hbo-opleiding. Maar de huisarts stond erop om bloedonderzoek te doen en een foto van mijn longen te maken. Gelukkig maar, want er bleek een nog niet uitgezaaide tumor in één van mijn longen te zitten. Ik bleek een bofkont, want tijdens het revalidatietraject kon ik mijn studie afronden en weer deels aan de slag als docent. Al was het met de helft minder zuurstof dan voorheen en met een halfjaarlijkse controleafspraak in het ziekenhuis in Antwerpen.”

“Bijna tien jaar bleef ik zo onder controle, waarbij in de loop der tijd de frequentie terugging naar één keer per jaar en de scan werd vervangen door een röntgenfoto. In 2017 stelde mijn longarts voor om toch weer eens een scan te doen. Het ging al zo lang goed, dus ik maakte me ook nu totaal geen zorgen om de uitslag. Maar die was fout, heel fout… In de drie kwabben van mijn enige nog resterende long zaten tumorcellen, overal zat wat.”

Shoppen voor je gezondheid

“Sinds m’n eerste periode met longkanker ben ik vrijwilliger bij Longkanker Nederland, onder meer actief in het lotgenotencontact. Daardoor wist ik bovengemiddeld veel van alle nieuwe behandelopties die in de tussenliggende tijd beschikbaar waren gekomen. In overleg met artsen ging ik shoppen, op zoek naar de behandeling die voor mijn specifieke situatie het meest kansrijk was.”

“Waarom zou je niet shoppen in zo’n geval? Op zoek naar een nieuwe badkamer of auto doe je dat toch ook? Dan toch zeker als het om je gezondheid gaat? Ik vaar op de kennis van de arts, net zoals je vaart op kennis van de garagehouder als je auto kapot is. Beslissen doe je vervolgens in samenspraak.”

Stabiel

“Ik woon in Zeeland, maar voor m’n ‘stereotactische bestraling’ kon ik heel snel terecht in Groningen. In totaal werd dat drie keer zeven uur rijden, maar dat had ik er graag voor over. Daarna kreeg ik het advies om te starten met immuuntherapie. In overleg met de artsen deed ik dat weer in Antwerpen. Eens per drie weken volg ik daar dezelfde routine, op z’n Belgisch: ‘katheterke steken’, ‘bloed trekken’, praatje met mijn longarts, naar de aan mij toegewezen ‘zetel’ en dan wachten tot het medicijn instroomt. Meestal sta ik na twee uur weer buiten.”

“Op de scans is tot nu toe een geringe afname van het tumorweefsel te zien. Daarmee behoor ik tot de categorie ‘stabiele patiënten’. Natuurlijk zou ik liever horen dat de tumoren onzichtbaar zijn, toch ben ik nog steeds een bofkont. Ik heb nauwelijks bijwerkingen van de immuuntherapie en van andere patiënten weet ik dat dat ook heel anders kan zijn…”

Rustig aan

“Wat ik altijd zeg is dit: ‘ik ben niet ziek, ik heb kanker’. Dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik kan van alles, ik doe van alles, als ik het maar een beetje rustig aan doe. Dus de ramen zeem ik in twee keer en een trap of helling neem ik in m’n eigen slakkengangetje. Mijn energie ligt op de dag, dan doe ik mijn schoolwerk – inmiddels werk ik als parttime decaan op een VMBO-school – of ik ga lekker schilderen of tuinieren. Niet teveel, want dan betaal ik daar aan het eind van de dag en soms ook nog de volgende dag de prijs voor.”

“Als je met longkanker zo lang blijft leven als ik, dan ben je – helaas nog steeds – een speciaal geval. Maar de ontwikkelingen gaan snel en dat stemt hoopvol. Het leven loopt zoals het loopt, lang niet alles hebben we voor het uitkiezen. Maar ik ben er nog! Ja, ik heb 35 jaar gerookt, ik heb zelfs nog voor een sigarettenfabrikant gewerkt. Heb ik daar spijt van? Dat vind ik lastig, want met spijt schiet je niets op. Wat wél helpt is mensen goed informeren. En daar blijf ik heel graag mijn steentje aan bijdragen!”

NL-NON-01859

oncologie

Bianca Kruize werd op haar 46ste geconfronteerd met mond- en tongkanker

June 8, 2022

“Genieten van ieder moment dat me gegeven is”

Na een spannende carrièrestart als internationaal ambtenaar en diplomaat besloot Bianca Kruize het roer om te gooien. Zij verhuisde met haar partner en de honden naar het rustige Groningse platteland waar zij haar maatschappelijke loopbaan vervolgde en in 2015 werd gekozen in de Provinciale Staten van Groningen. Nog datzelfde jaar sloeg het noodlot toe: kanker. “Op de gang in het ziekenhuis zei een arts laatst tegen me: ‘Daar hebben we de mevrouw die er eigenlijk niet meer hoort te zijn’. Waarom ik hier dan toch nog zit? Immuuntherapie. Dat is de enige reden.”

“Al een jaar of twee had ik een klein bultje onder m’n tong. Ik besteedde er verder geen aandacht aan, totdat het voor m’n gevoel iets begon te groeien, precies op het moment dat ik voor wat anders naar de huisarts moest. Ik vroeg hem ook even naar het bultje te kijken, waarna hij me doorverwees naar het streekziekenhuis. Via een vervangend arts-in-opleiding ging het medische balletje rollen en uitgerekend op kerstavond kreeg ik de uitslag. Het was mond- en tongkanker, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Foute boel…”

We zijn inmiddels bijna zeven jaar verder als een nu gelukkige Bianca haar bijzondere verhaal vertelt. Over haar ziekte, haar behandeling en haar liefde voor het leven én het Universitair Medisch Centrum Groningen. “Ik hou echt van dat ziekenhuis en de mensen die daar werken. De open communicatie, de wijze waarop men ons betrekt bij alles: dat is zo mooi en heeft ons heel erg geholpen.”

Overleven

Op 6 januari 2016 onderging Bianca de eerste van uiteindelijk twee ingrijpende operaties. “Eerst moest m’n aangetaste mondbodem worden gereconstrueerd, met weefsel uit m’n onderarm. En na zes weken bijkomen, gevolgd door een enorm zware periode met chemoradiatie (een combinatie van chemotherapie en bestraling) moest ik drie maanden later weer acuut onder het mes, na de ontdekking van een zeer snel groeiende tumor in m’n hals. Die bleek al verkleefd te zijn met m’n halsslagader…”

“Op de één of andere manier heb ik ook die tweede operatie overleefd. Maar goed ook, want ik was nog helemaal niet bereid om de handdoek in de ring te gooien. De realiteit was echter dat het niet de vraag was of de kanker weer toe zou slaan, maar hoe snel en waar dat zou gebeuren. Niemand verwachtte op dat moment dat ik m’n 50^ste verjaardag zou halen.”

Tuinboon

“Twee maanden later diende de volgende tumor zich aan, dit keer in een speekselklier achter m’n linkeroor. In het UMCG kwam toen de eventuele mogelijkheid ter sprake om mee te doen aan een klinische studie waarin een behandeling met immuuntherapie werd onderzocht. Het bizarre was dat m’n tumor eerst te klein was, waardoor ik niet in aanmerking kwam. Die ‘tuinboon’ bij m’n oor moest eerst dus nog wat groeien…”

Vlak voordat de studie sloot voldeed ik aan de criteria, waarna ik anderhalf jaar lang om de twee weken immuuntherapie kreeg. Die tuinboon werd eerst nog een golfbal, maar uiteindelijk verdween die en sindsdien ben ik ‘stabiel’. Ik word om de drie maanden gecontroleerd en heb mezelf afgeleerd om me daar vooraf druk over te maken. Mijn leven is sinds de kanker heus niet altijd rozengeur en maneschijn – eind 2021 had ik nog een kaakoperatie – maar ik wil verdorie verder wel genieten van ieder moment dat me gegeven is!”

Betekenisvol

Door haar ziekte werd Bianca arbeidsongeschikt verklaard. “Ik werd ‘maatschappelijk gediskwalificeerd’. Daar kun je in blijven hangen, maar zo zit ik niet in elkaar. Inmiddels heb ik een aantal vrijwilligerstaken opgepakt die me energie geven en die ervoor zorgen dat ik ‘iets terug kan doen’. Ik werk onder meer op organisatorisch en bestuurlijk vlak voor de Patiëntenvereniging Hoofd-Hals (PVHH) en help mee om het eerste ‘Maggie’s Center’ in Nederland te kunnen realiseren.”

“Met dit werk wil ik ook betekenisvol zijn voor mensen die op jongere leeftijd getroffen worden door kanker. Mensen in de bloei van hun leven. Dat zijn er helaas steeds meer, ook met kankervormen in het hoofd-halsgebied, veroorzaakt door een infectie met het humaan papillomavirus (HPV). Zo zet ik me bij de PVHH samen met de behandelcentra in voor laagdrempelige ‘informele nazorg’ en communicatie die ook jongere mensen aanspreekt.”

“Maggie’s Center, vernoemd naar de Schotse schrijfster en tuinarchitect Maggie Keswick Jencks die op haar 43^ste overleed aan de gevolgen van kanker, is een gratis voorziening waarin kankerpatiënten in een ontspannen sfeer lotgenoten kunnen ontmoeten en een beroep kunnen doen op psychologische steun, stressreducerende strategieën en hulp voor partners, familie en vrienden.”

Themabijeenkomsten organiseren, inloopspreekuren en -voorzieningen van de grond krijgen, nieuwsbrieven verbeteren: Bianca doet wat ze kan en wat ze wil. Voor anderen en voor zichzelf. Van achter haar computer, of lekker buiten met haar drie – straks vier – schapendoezen, haalt ze alles uit het leven wat erin zit. “Die handdoek in de ring? Ooit zal het moeten, dat geldt voor ons allemaal. Maar nu nog niet!”

bedrijfsinformatie

MSD onderscheiden voor transatlantische samenwerking

May 20, 2022

Op 19 mei is MSD onderscheiden met de Holland on the Hill Heineken Award. Deze award wordt jaarlijks uitgereikt aan een bedrijf dat een substantiële en positieve bijdrage levert aan het verstevigen van de economische banden tussen de Verenigde Staten en Nederland. De Nederlandse ambasseur André Haspels reikte de award in de Library of Congress in Washington DC uit aan Rick DeLuca, Executive Vice President van MSD en President van MSD Animal Health.

In 1954 opende MSD in Amsterdam het allereerste verkoopkantoor in Europa, waardoor baanbrekende geneesmiddelen uit de Verenigde Staten via Nederland ons continent bereikten. Vandaag de dag vervult Nederland nog steeds een belangrijke spilfunctie in het MSD-netwerk voor de wereldwijde productie en distributie van geneesmiddelen en vaccins.

MSD ontving de Holland on the Hill Heineken Award om diverse redenen. Als een van grootste industriële werkgevers van Nederland met state-of-the-art onderzoeksfaciliteiten en hoogopgeleid talent speelt MSD een actieve rol in het verbeteren van de gezondheid van mens en dier wereldwijd. Ook vielen onze hoogwaardige biotech productiefaciliteit in Oss, de leidende rol die MSD speelt in dierengezondheid en de productie en wereldwijde distributie van vaccins vanuit Haarlem op. Bovendien kent Nederland een stabiele overheid en een een gunstig vestigingsklimaat voor buitenlandse bedrijven, wat ons land een aantrekkelijke samenwerkingspartner maakt.

“De rol van MSD in Nederland en de bijdrage aan het ecosysteem voor life sciences en gezondheidsinnovaties in het bijzonder zijn aanzienlijk. MSD’s aanwezigheid is een sterk voorbeeld van het succes en het belang van onze economische banden”, aldus ambassadeur André Haspels.

Lees ook het blog van Leo Mallmann, managing director van MSD Nederland, over de historie van MSD in ons land.

bedrijfsinformatie

100 jaar biofarmaceutische vernieuwing in Nederland

May 19, 2022

Trots. Dat is wat ik voel als ik op een rij zet wat ik de afgelopen maanden allemaal heb geleerd over de rijke historie van MSD in Nederland. Bijvoorbeeld dat we via onze voorgangers al 100 jaar (!) geworteld zijn in Oss en ruim 70 jaar in Boxmeer. En ik weet nu ook dat MSD in 1954 in Amsterdam het allereerste verkoopkantoor in Europa opende, waardoor baanbrekende geneesmiddelen uit de Verenigde Staten via Nederland ons continent bereikten.

Fast-forward naar 2022. Nog steeds vervult Nederland een belangrijke spilfunctie in het MSD-netwerk voor de wereldwijde productie en distributie van geneesmiddelen en vaccins. Maar we zijn veel meer dan enkel een poort naar Europa.

Vandaag de dag is MSD het grootste geneesmiddelenbedrijf van Nederland. We zijn een werkgever voor zo’n 5.000 mensen in Haarlem, Boxmeer, De Bilt en Oss. Daarmee behoren we samen met bedrijven als Shell, Philips, Unilever, ASML en Heineken tot de grootste industriële werkgevers van ons land. Dagelijks maken, verpakken en distribueren we geneesmiddelen en vaccins naar 140 landen over de hele wereld. Al 25 jaar speelt MSD als biotechpionier in Oss een toonaangevende rol in de ontwikkeling van innovatieve geneesmiddelen. In Haarlem maken we verschillende levensreddende vaccins en in Boxmeer bevindt zich één van de grootste R&D-locaties voor dierengezondheid.

Kortom: onze productie- en innovatiekracht maken ons een economische speler van formaat. Op lokaal, nationaal én internationaal niveau. En dat wordt gezien, want vandaag krijgen we de Holland on the Hill Heineken Award uitgereikt: een onderscheiding voor een bedrijf dat een substantiële en positieve bijdrage levert aan het verstevigen van de economische banden tussen de Verenigde Staten en Nederland. Een mooie erkenning voor de duizenden toegewijde MSD-medewerkers in ons land.

Deze erkenning is niet alleen goed nieuws voor ons bedrijf maar ook voor Nederland. Bedrijven die innoveren en investeren in ons land zorgen immers voor een duurzame en gezonde economie. Als MSD blijven we ons dan ook inzetten voor een betere gezondheid voor mensen en dieren – in Nederland en daarbuiten.

Leo Mallmann
Managing Director MSD Nederland

patienten

Extra aandacht voor het voorkomen, vroeg opsporen en behandelen van blaaskanker

May 5, 2022

“Zie je rood, ga dan naar je huisarts”

Bijna 7.000 Nederlanders hoorden vorig jaar dat zij blaaskanker hebben, bij mannen is het zelfs de op-vijf-na meest voorkomende kankersoort. Deze ernstige aandoening en de mensen die ermee leven verdienen extra aandacht, vindt Guus Venderbosch (68), zelf ex-patiënten al jaren actief voor de patiëntenvereniging. “Preventie en vroegdiagnostiek zijn ontzettend belangrijk.”

Volgens het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) kregen 6.992 mensen in Nederland de diagnose blaaskanker in 2020.1 Ook nam het aantal nieuwe blaaskankerpatiënten met zogenoemde ‘invasieve’ tumoren toe, ondanks al het mijden en uitstellen van zorg door corona.2 Blaaskanker komt drie keer
vaker voor bij mannen dan bij vrouwen.3 Een van die mannen is Guus Venderbosch, in 2014 werd de ziekte bij hem geconstateerd.

“Ik doorliep een behandeltraject van 1,5 jaar, daarna moest ik regelmatig terug voor controle,
nu gebeurt dat nog één keer per jaar. Als mensen aan me vragen hoe het gaat, zeg ik: ‘Tot nu toe gaat alles goed’! Dat zei ik trouwens ook al voordat ik blaaskanker kreeg. Ik bedoel daar iets optimistisch mee te zeggen, maar ik ben met die woorden ook realistisch.”

Indrukwekkend

De realiteit is namelijk dat de kans om vijf jaar na de diagnose blaaskanker nog in leven te
zijn, sinds begin jaren ’70 niet is toegenomen.4 Datzelfde geldt voor de gemiddelde overleving
met uitgezaaide blaaskanker: 4,5 maanden tussen 2004 en 2008 en 4,3 maanden tussen 2014 en 2018.5

Guus: “Ik ervaar die realiteit persoonlijk in mijn werk voor de patiëntenvereniging ‘Leven met blaas- of nierkanker’. Onze doelgroep is relatief oud, dusje maakt mee dat mensen wegvallen. Dat is altijd verdrietig, maar het meest indrukwekkend zijn de verhalen van mensen die al een tijd vrij van klachten
zijn. Totdat een controle uitwijst dat de ziekte terug is en de levensverwachting niet meer in jaren geteld wordt, maar in maanden. Mensen vol levenslust, en dan opeens toch slecht nieuws…” “De drie speerpunten van onze patiëntenvereniging zijn informatievoorziening, lotgenotencontact en belangenbehartiging. Alle drie heel belangrijk, ook omdat blaaskanker vaker voorkomt dan je denkt. Als ik
mensen spreek, dan lijkt bijna iedereen wel iemand te kennen die de ziekte heeft, of heeft gehad. In ons lotgenotencontact blijven wij verre van medische aspecten, daar zijn artsen voor. Wij bieden informatie en hulpmiddelen zodat mensen zelf beter de weg weten en meer kennis kunnen vergaren.”

Urineonderzoek

“Ook bij blaaskanker geldt dat hoe eerder je erbij bent, hoe beter je kansen zijn, daarom zijn preventie en diagnose in een vroeg stadium zo ontzettend belangrijk. Wat betreft preventie: roken is het grootste
risicofactor voor blaaskanker6. Dat er nog altijd rookwaar verkocht wordt geeft mij een gevoel van ‘dweilen met de kraan open’. Die kraan moet dicht!” Vroeger de diagnose stellen kan onder meer met urineonderzoek. Guus: “Een goede ontwikkeling is dat er gewerkt wordt aan opties om dit laagdrempelig
thuis te doen, net als met een coronazelftest.” Ook zijn er hoopvolle ontwikkelingen qua behandelmogelijkheden voor mensen met de ziekte in een verder gevorderd stadium. Denk aan immuun-, radio- en chemotherapie en (chemo-)radiatie, als mogelijke alternatieven voor een blaasverwijdering. En men doet onderzoek naar nieuwe operatietechnieken.”

Stem van de patiënt

“Patiënten moeten alle relevante behandelopties weten, ook degene die eventueel in een ander ziekenhuis mogelijk zijn. En uit een raadpleging van onze achterban blijkt dat men ook beter geïnformeerd wil worden over zaken als de late en/of langdurige gevolgen van behandelingen en wat men zelf kan doen om (weer) zo goed mogelijk in conditie te komen. Wij als vereniging, maar ook artsen
moeten goed luisteren naar die stem van de patiënt en daar ook naar handelen!”

Wat kan je, naast niet roken, zelf doen om de kans op blaaskanker te verkleinen? Guus:
“Goed op je urine letten: ‘zie je rood, ga dan naar je huisarts’. Ook als je alleen incidenteel
wat bloed ziet. Dat kan komen van een tumorbloedvaatje dat knapt en zich herstelt waarna
de tumor ‘ongemerkt’ verder kan groeien. Voor de duidelijkheid: bloed in je plas kan ook
iets anders zijn. Maar als het blaaskanker is, dan is de kans op een succesvolle behandeling
groter als het snel wordt ontdekt.”

Ga voor meer informatie naar www.blaasofnierkanker.nl

https://iknl.nl/nkr-cijfers
https://iknl.nl/en/news/fewer-cancer-diagnoses-in-2020-
due-to-covid-19-cri
https://www.blaasofnierkanker.nl/blaas-of-nierkanker/
https://iknl.nl/nkr-cijfers
Rapport ‘Uitgezaaide kanker in beeld’, IKNL, oktober 2020,
ISBN 9789072175502
https://www.kanker.nl/kankersoorten/blaaskanker/
algemeen/wat-is-blaaskanker#show-menu

diabetes

“Vasten tijdens ramadan? Voor ons is het duidelijk!”

April 15, 2022

Siham heeft diabetes, net als veel van haar vrienden en familieleden

Vijf jaar geleden kreeg Siham Lagrini de diagnose diabetes. “Wat doe je tijdens ramadan als je diabetes hebt, vasten of niet? Met familie en vrienden praten we daar veel over, zeker rond deze tijd van het jaar.”

Voor Siham en haar familie en vrienden is de ramadan-periode ieder jaar één van de hoogtepunten van het jaar. “Het is een extra gezellige tijd en ik voel me vaak ook beter. Ook mijn kinderen hebben meer energie, bijvoorbeeld bij het voetballen. Alsof Allah ons meer kracht geeft.”

“De ramadan is nu, in de negende maand van de islamitische kalender. Die rekent met maanmaanden van 29 of 30 dagen. Een islamitisch jaar heeft daardoor gemiddeld maar 354 dagen en de ramadan valt dus ieder jaar wat eerder dan het jaar ervoor. Overal ter wereld vasten moslims nu tussen zonsopkomst en zonsondergang. En vasten betekent (o.a.) geen eten, geen drinken én geen medicatie.”

“Ben je volgens ons geloof gezond en volwassen, dan is vasten verplicht. Maar ben je ernstig of chronisch ziek, bijvoorbeeld door diabetes, dan krijg je een vrijstelling.”

Bloedsuikerspiegel

“Een jaar of vijf geleden was mijn man ernstig ziek en dat gaf veel stress. Ik had last van trillende handen, zweten en duizeligheid. De dokter controleerde m’n bloed en zei dat mijn klachten werden veroorzaakt door een te lage bloedsuikerspiegel. Ik bleek een milde vorm van diabetes te hebben.”

“Opeens was ik diabetespatiënt, net zoals mijn man, mijn beide ouders in Marokko, de buurvrouw en vele andere vrienden en kennissen, dichtbij en ver weg. Sindsdien slik ik dagelijks medicijnen en ga ik om de paar maanden in onze huisartsenpraktijk voor controle langs bij de Praktijkondersteuner Diabetes (POD). Met dank aan de medicatie en haar adviezen – veel wandelen, goed opletten wat ik eet – heb ik bijna nooit meer klachten. Alleen soms een beetje dorst…”

“Een week voordat de ramadan begon was ik weer bij de POD. En gelukkig gaf zij aan, net als ieder jaar tot nu toe, dat ik zonder problemen kon gaan vasten. Mijn man heeft iets meer gezondheidsklachten dan ik, maar ook hij heeft groen licht van de POD en kan dus gewoon vasten tijdens ramadan.”

“Maar voor mijn buurvrouw en mijn moeder en vader is het heel anders. Zij zijn te ziek, kunnen flauwvallen en moeten dagelijks insuline injecteren. Op advies van de dokter vasten zij dus niet. In plaats daarvan geven zij elke dag wat geld aan armere mensen. Soms wat meer, soms wat minder, afhankelijk van wat ze kunnen missen…”

Praat erover

“Wat doe je tijdens ramadan als je diabetes hebt, vasten of niet? Met familie en vrienden praten we daar veel over, zeker rond deze tijd van het jaar. Voor ons is het antwoord duidelijk. Voel je je niet goed, dan moet je gewoon eten en je medicatie krijgen. We zijn ons bewust van de risico’s en maken de juiste keuze, altijd in goed overleg met de dokter. En ook de imam staat achter die keuze. Altijd.”

“Maar voor anderen is de beslissing soms moeilijker, dat weet ik ook. Wat zij het beste kunnen doen? Erover praten met een dokter die verstand heeft van diabetes en die daarnaast ook goed begrijpt hoe de vork voor moslims tijdens ramadan precies in de steel zit!”

bedrijfsinformatie

Frank Theunissen over het creëren van een veilige werkplek voor transgender-collega’s

March 31, 2022

“Bij een coming-out moet duidelijk zijn: de collega is kapitein op eigen schip”

Vandaag is International Day of Transgender Visibility – een dag die draait om zichtbaarheid van – en oprechte steun aan – mensen die een transitie doormaken of hebben doorgemaakt. Hoe kun je op het werk een veilige omgeving voor hen creëren? MSD-leidinggevende Frank Theunissen werd in vertrouwen genomen door een contractor en blikt terug op haar coming-out.

Frank werkt als Principal scientist voor een afdeling van MSD die aan biologische geneesmiddelen en vaccins werkt, en geeft daarbij leiding aan enkele groepen met laboratoriumprofessionals. Een van hen maakte privé duidelijk een moeilijke tijd door, al wist Frank niet waar dat aan lag.

Trots op vertrouwen

“Toen kwam het moment dat zij – toen nog hij – er klaar voor was om mij te vertellen dat ze transgender was. De leidinggevende vanuit de contractor was al op de hoogte en samen hebben ze mij geïnformeerd. Ik heb het als heel mooi ervaren dat ze dat met mij wilde delen, en kennelijk vertrouwen in mij had. Daar was ik enerzijds trots op, maar je bent ook bezorgd. Je realiseert je op dat moment dat iemand al die jaren niet als zichzelf naar het werk heeft kunnen komen. Wat betekent deze stap voor haar, wat is de impact van wat nu komen gaat? Hoe kun je die veilige werkplek garanderen waar ze recht op heeft?”

In die eerste fase was het wat Frank betreft vooral belangrijk deze collega te laten vertellen. “Ik hoefde er nog niks mee, want zover was ze zelf nog niet. Het was vooral belangrijk om aan te geven: jij bent de kapitein op dit schip. Jij bepaalt wat er gaat gebeuren en hoe snel, en op welke momenten je wilt dat we iets voor je doen. Ik kan begrip tonen, me inleven, maar ik mag niet de pretentie hebben dat ik haar begrijp. En dat hoeft ook niet, dat verwachtte ze helemaal niet. Zelf had ze er immers ook jaren over gedaan om zichzelf te gaan begrijpen.”

Kapitein aan het roer

Na verloop van tijd merkte Frank steeds meer kleine signalen op waaraan je kon zien dat zijn collega naar een coming-out aan het toegroeien was. “Soms droeg ze wat mascara. Toen de kappers na coronatijd weer open gingen, bleef haar haar lang. ” Frank deelde zijn observaties met de leidinggevende vanuit de contractor en samen zochten ze weer het gesprek op. “Ik dacht: er gaat nu een moment komen dat iemand – al is het onbedoeld – een ongemakkelijke of pijnlijke opmerking maakt. Op zo’n moment zou zij als kapitein eigenlijk niet meer aan het roer staan.”

“Daar was ze het zelf mee eens, ze gaf aan dat ze het graag wílde vertellen op het werk.” Maar hoe?” Ze besloten samen een communicatieplan op te stellen. “Gewoon op een rijtje zetten: wat wil je vertellen, hoe, wanneer? Wat vind je belangrijk, wat wil je absoluut niet?” Dat gaf houvast en creëerde rust. “Afgesproken werd dat zij zelf een brief zou sturen aan de collega’s uit haar eigen team, en de twee leidinggevenden een gezamenlijk bericht aan de overige afdelingen in het gebouw. “Ze wilde na haar coming-out namelijk ook als zichzelf naar het werk kunnen komen.”

Op het moment dat die berichten werden verstuurd, zaten ze samen op Franks kamer. Een mooi maar ook spannend moment. Hoe zou iedereen reageren? “Ik had een reeks online werkoverleggen, te beginnen met haar eigen team. En in de loop van de dag heb ik contact gehouden met collega’s om de sfeer te peilen. Pas toen ze voelde dat het veilig was, heeft ze zich bij de groep gevoegd.”

“Wees benaderbaar”

Dat klinkt als het eindpunt van een traject, maar het is natuurlijk pas het begin. “Ze is blij met de support die ze heeft gekregen, heeft het proces als veilig ervaren en heeft ook heel veel mooie reacties op haar mailtje gehad. Dat is ook voor mij een enorme opluchting. Maar je moet niet te snel concluderen dat je er bent.”

Wat is de belangrijkste les die Frank meeneemt uit deze ervaring? “Allereerst dat je als leidinggevende benaderbaar moet zijn. Dat betekent onder meer dat je open moet durven zijn over jezelf. En dat je oprechte belangstelling toont. Als je iemand vraagt hoe het gaat, moet je het ook echt willen weten: ook als dat betekent dat je een wat langer of pittiger gesprek moet voeren.”

De tweede les hangt daarmee samen: “Het steunen van transgendercollega’s iets is waar je al mee bezig moet zijn lang voordat het concreet aan de orde is. Er zijn altijd en overal aspecten van diversiteit waarin je als organisatie kunt groeien. En dat kunnen ook kleine andere dingen zijn. Als je daar niet elke dag oprecht voor open staat, ben je op het moment dat het er écht om spant, te laat.”

bedrijfsoverzicht

MSD en de situatie in Oekraïne

March 23, 2022

MSD zet zich al meer dan 130 jaar in voor het redden en verbeteren van levens over de hele wereld. We zijn geschokt door de invasie in Oekraïne en staan achter het Oekraïense volk dat als gevolg van dit conflict in een humanitaire crisis verkeert. We hopen op een snelle en vreedzame oplossing. Onze belangrijkste zorg is om de veiligheid en het welzijn van onze medewerkers te waarborgen en om onze patiënten en klanten toegang te blijven bieden tot onze medicijnen en vaccins.

Om humanitaire redenen heeft MSD de verantwoordelijkheid om levensreddende medicijnen en vaccins te blijven leveren aan patiënten en dieren in Rusland. In het licht van de invasie van Oekraïne zullen we echter geen verdere investeringen in Rusland doen. MSD heeft momenteel geen onderzoeks- of productiefaciliteiten in Rusland en opereert in overeenstemming met alle internationale sancties terwijl we toegang tot kritieke behandelingen proberen te garanderen.

In deze moeilijke tijd willen we de getroffenen helpen met de middelen die we tot onze beschikking hebben, waaronder:

Levering van een aanzienlijke hoeveelheid van onze antivirale behandeling tegen COVID-19-infectie – op grond van een overeenkomst met de Oekraïense regering
Donatie van deze behandeling aan Direct Relief, een organisatie die medische noodhulp aan vluchtelingen verleent
Donatie van antibiotica en middelen voor astma- en kankerpatienten. We blijven kijken aan welke middelen de behoefte het grootst is.
Toezegging van $ 1 miljoen USD aan NGO’s, waaronder $ 300.000 USD aan het Amerikaanse Rode Kruis, om noodhulp te bieden aan de getroffenen in de regio.
MSD verdubbelt donaties van medewerkers aan het Amerikaanse Rode Kruis. Deze donaties gaan rechtstreeks naar Oekraïne en de omliggende landen die hulp nodig hebben.
Donatie van vaccins van MSD Animal Health aan boeren in Oekraïne om de veeteelt en voedselproductie te ondersteunen.
Op 16 maart hadden onze totale donaties in contanten en producten een waarde van meer dan $60 miljoen USD.

We volgen de situatie op de voet en blijven inspelen op de ontwikkelingen. We zijn gericht op het waarborgen van blijvende toegang tot onze medicijnen en vaccins en zullen ons blijven inzetten om het lijden in Oekraïne te verlichten.

diversiteit

“MSD’ers van Afrikaanse herkomst mogen trots zijn op hun roots”

March 23, 2022

Bij MSD geloven we in de kracht van onze employee business resource groups (EBRG’s). Deze groepen vervullen intern een belangrijke netwerkfunctie en agenderen onderwerpen die ervoor zorgen dat iedereen zichzelf kan zijn bij MSD. Zo is er een Women’s Network dat zich met gendergelijkheid bezighoudt, een Rainbow Alliance voor de LHBTI+ community, het NextGen Network dat thema’s voor jonge collega’s op de kaart zet én LEAD – internationaal al langer actief, maar nieuw in Nederland – onze League of Employees of African Descent.

JP Skinner, werkzaam als Assoc. Specialist Demand Management & Fulfillment EEMEA, is betrokken bij deze nieuwe LEAD-tak. Deze week, in de Week tegen Racisme, vertelt hij kort meer over LEAD, over zijn drijfveren om LEAD-ambassadeur te willen zijn, en over zijn achtergrond.

“Ik ben geboren in Zuid-Afrika en opgegroeid tijdens de periode van Apartheid. Helaas is er in die periode heel veel geweld gebruikt tegen mensen van kleur. Dat gebeurde onder meer in Sharpville op 21 maart 1960. Tijdens een vreedzame demonstratie tegen nieuwe apartheid-wetten opende de politie die dag het vuur en daarbij kwamen 69 mensen om het leven. Om die reden is 21 maart nu ‘International Day for the Elimination of Racial Discrimination’, zodat we dit nooit vergeten…”

JP: “Toen ik opgroeide konden mijn ouders geen hogere opleiding betalen. Studeren is in Zuid-Afrika alleen weggelegd voor mensen met veel geld. Voor het type functie dat ik bij MSD ambieer is nu nog een universitair diploma vereist. Dat heb ik niet en dus kom ik, ondanks mijn 15 jaar ervaring, niet voor dit type functies in aanmerking. Nog niet, want bij ons bedrijf loopt nu een zogenoemd ‘skills first’-initiatief. Daardoor zie ik voor de eerste keer een toekomst voor me waarin de promotie die ik zo vurig wens, wel mogelijk wordt.”

LEAD

“Vanuit mijn standplaats Haarlem ondersteun ik één van onze Europese LEAD-teams. LEAD heeft een prachtig en belangrijk motto: ‘breng je ware zelf naar het werk’. Daar sta ik volmondig achter. Iedereen moet volledig zichzelf kunnen zijn op het werk. Al onze collega’s van Afrikaanse afkomst mogen trots zijn op hun roots, daar maak ik me nu in LEAD-verband graag sterk voor.”

“LEAD-teamleden willen dat er niet wordt gediscrimineerd tegen collega’s van kleur, of tegen welke andere ‘niet-inclusieve’ groepen dan ook”, vervolgt JP. “We focussen op inclusie met alle mogelijkheden om collega’s van kleur de kans te geven om te groeien binnen MSD. Dat zet deze collega’s veel beter in hun kracht, maar zeker ook het bedrijf, en daarmee de patiënten overal ter wereld voor wie wij ons werk doen. Dit filmpje op Youtube is wat mij betreft een mooi voorbeeld van de kracht van inclusie en diversiteit.”

Bondgenoten

“Ons bedrijf heeft een zero tolerance-beleid als het gaat om discriminatie. Op elke MSD-locatie in Nederland hebben we vertrouwenspersonen bij wie je je stem kunt laten horen als er sprake is van discriminatie. We moeten elkaar respecteren en steunen als ‘bondgenoten’ tegen discriminatie. Bondgenoten bieden steun, óók als zij zelf niet behoren tot een groep die wordt beïnvloed door niet-inclusief gedrag. Iedereen, ongeacht functietitel of verantwoordelijkheidsniveau, kan bondgenoot zijn. En steeds meer MSD’ers worden nu ook bondgenoot, dat is mooi om te zien!”, aldus JP.

Lees meer over diversiteit en inclusie bij MSD.

Leo Mallmann nieuwe managing director van MSD Nederland

February 7, 2022

Leo Mallmann is met ingang van 1 maart 2022 benoemd tot managing director van MSD Nederland. Hij gaat leidinggeven aan de humane geneesmiddeledivisie van het bedrijf.

Mallmann is sinds 2012 in dienst bij MSD en leidt momenteel de primary care business unit bij MSD in Duitsland. Hij heeft meer dan 18 jaar ervaring in verschillende commerciele rollen in de geneesmiddelensector, waaronder in Latijns-Amerika. Hij volgt Ben Lucas op, die sinds 2018 managing director was van MSD Nederland. Lucas maakte onlangs de overstap naar MSD Verenigd Koninkrijk en Ierland waar hij de rol van managing director zal vervullen.

MSD is het grootste geneesmiddelenbedrijf van Nederland, met een focus op oncologie, vaccins, hospital care en dierengezondheid. Circa 5.000 medewerkers in Haarlem, Oss en Boxmeer werken dagelijks aan de ontwikkeling, productie en verpakking van geneesmiddelen en vaccins. Deze producten worden geëxporteerd naar meer dan 140 landen met een totale jaarlijkse exportwaarde van 16,3 miljard euro in 2020.